Ludzie zarażają się połykając jaja glisty wraz z zanieczyszczonym pożywieniem. W przewodzie pokarmowym człowieka larwy opuszczają jaja i rozpoczynają długą wędrówkę po ciele swego żywiciela, która kończy się w jelicie cienkim.

Początkowo z przewodu pokarmowego dostają się do naczyń krwionośnych. Ponieważ do dalszego rozwoju potrzebują tlenu, z prądem krwi przechodzą przez serce do płuc, gdzie przedostają się przez pęcherzyki płucne do układu oddechowego (ten etap zakażenia glistami ludzkimi najczęściej objawia się wysoką temperaturą, kaszlem, przy masowych zakażeniach może też rozwijać się zapalenie płuc).

Larwy w płucach dwukrotnie linieją, a kiedy osiągną 2 mm długości, ponownie zaczynają wędrówkę w górę dróg oddechowych (przez oskrzeliki, oskrzela, krtań) aż do tchawicy. Podrażniają nasz przełyk by zostać połkniętymi. Trafiają następnie do żołądka, a stamtąd do jelita cienkiego, gdzie bytują i żywią się częściowo strawioną zawartością.

Głownie pasożyt ten żywi się nabłonkiem niszczonej ściany jelita i substancjami zawartymi w treści jelitowej. W jelicie cienkim człowieka Ascaris lumbricoides może przeżyć od 1 do 1,5 roku. Po mniej więcej 2 miesiącach życia od zakażenia zaczynają w jelicie rozmnażać się płciowo (dojrzałość płciową żeńskie osobniki glisty ludzkiej osiągają w ciągu 60-80 dni od dnia zakażenia i wówczas rozpoczynają składanie jaj). Podczas swej wędrówki larwy mogą uszkodzić poważnie płuca i inne tkanki żywiciela. Czasami powodują perforację jelita, co zazwyczaj kończy się zapaleniem otrzewnej.

 

Do zakażenia glistą ludzką dochodzi:

  • za pośrednictwem środowiska zewnętrznego (gleba, woda)
  • spożywając niedokładnie umyte surowe warzywa i owoce
  • dzieci w czasie zabawy – bawiąc się np. w piaskownicy i biorąc brudna łopatkę do ust
  • dorośli przy pracach w polu i ogrodzie
  • przez kontakt ze zwierzętami