Glista Ludzka są to białe robaki, żyjące w przewodzie pokarmowym, gdzie odżywiają się częściowo strawionym pokarmem swego żywiciela. Dojrzałe samce mierzą 15-35 cm długości i 0,2-0,4 cm grubości, podczas gdy samice mają 20-50 cm długości i 0,3-0,6 cm grubości.

Ciało glisty, podobnie jak wszystkich nicieni, jest w przekroju obłe, wydłużone i zaostrzone z obu końców, bez wyodrębnionej główki. Brak u nich również komórek zaopatrzonych w rzęski i wici. Zewnętrzną powłokę ciała glist ludzkich stanowi wór powłokowo-mięśniowy, składający się z:

  • oskórka
  • nabłonka
  • pojedynczej warstwy mięśni.

Kutikula, czyli oskórek składa się z substancji białkowej o złożonej strukturze (przepuszczalny wyłącznie dla gazów i wody). Żadne inne substancje nie przenikają przez powłokę nicieni. Dlatego też glisty charakteryzują się dużą odpornością na wszelakiego rodzaju trucizny oraz niekorzystne warunki środowiskowe. To właśnie oskórek u tych pasożytów zapobiega strawieniu przez enzymy trawienne żywiciela.
Pod oskórkiem znajduje się jednowarstwowy nabłonek, zwany hypodermą. U mniejszych osobników ma on budowę komórkową, natomiast u większych jest syncytialny. Tworzy on, bowiem zgrubienia tzw. wałki hypodermalne, biegnące wzdłuż ciała. Warstwę mięśniową w worze powłokowo mięśniowym stanowią mięśnie podłużne. Brak tu mięśni okrężnych.

Pierwotna jama ciała nazywana pseudocylem wypełniona jest płynem surowiczym, który pełni rolę hydraulicznego szkieletu, nadającemu zwierzęciu pewną sprężystość. Płyn ten zastępuje również układ krążenia, rozprowadzając substancje odżywcze z jelita po całym ciele zwierzęcia.
Układ pokarmowy ma postać przewodu rozpoczynającego się otworem gębowym, kończy się zaś otworem odbytowym. Otwór gębowy tegoż osobnika otoczony jest trzema wargami; jedną grzbietową i dwiema brzusznymi. Wargi są wyraźnie oddzielone bruzdą u podstawy, mające wewnętrzny brzeg delikatnie ząbkowany i brodawki czuciowe po bokach.
Tuż za otworem gębowym znajduje się silnie umięśniona gardziel (która stanowi 1/3 długości ciała). Glisty ludzkie nie mają wyspecjalizowanego układu oddechowego. Potrafią, bowiem oddychać beztlenowo.
Układ wydalniczy glist to kanały zbudowane tylko z dwóch komórek. Układ ten służy przede wszystkim do osmoregulacji, jak rówież do usuwania zbędnych, szkodliwych produktów przemiany materii.
Układ nerwowy złożony jest z pierścienia nerwowego otaczającego gardziel, 6 powrózków nerwowych odchodzących ku przodowi od pierścienia okołogardzielowego i 8 pni nerwowych odchodzących od tego pierścienia ku tyłowi.

 

Cykl rozwojowy

Dorosłe samice, żyją w jelicie cienkim. Składają dziennie do 200 tysięcy jaj, które z kałem żywiciela wydostają się na zewnątrz. Po kilku tygodniach w jajach rozwijają się larwy i w takiej postaci czekają na połknięcie przez żywiciela. Ponieważ glista jest pasożytem monoksenicznym kolejnym żywicielem jest również człowiek. W jelicie człowieka larwy wydostają się z osłon jajowych.

Uwolnione larwy przez ścianki jelita przedostają się do naczyń krwionośnych i rozpoczynają wędrówkę do płuc. Jest to konieczne, ponieważ do dalszego rozwoju potrzebują tlenu. Docierają więc do pęcherzyków płucnych. Tam dwukrotnie linieją. Po osiągnięciu 2 mm długości zaczynają wędrówkę w górę przez oskrzeliki, oskrzela, krtań do tchawicy, skąd odruchowo przełknięte, dostają się do żołądka i stąd do jelita. Tu dorastają. Po ok 2 miesiącach od zakażenia zaczynają w jelicie rozmnażać się płciowo. Choroba spowodowana przez glisty nosi nazwę glistnicy i objawia się najczęściej ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, obrzękami twarzy, nadmierną pobudliwością chorego i reakcjami alergicznymi.

Gdy zakażenie jest masowe, może dochodzić do całkowitego braku drożnosci jelit. Glistą można się zarazić jedząc niedomyte warzywa, które były nawożone ludzkimi fekaliami, lub pijąc zanieczyszczoną wodę (np. w czasie kąpieli w jeziorze, rzadziej basenie). Glista ludzka bytuje w jelicie 13-15 miesięcy. Po tym czasie może dojść do samowyleczenia, o ile nie nastąpi ponowne zakażenie lub powikłania, np. niedrożność jelita cienkiego lub zapalenie wyrostka robaczkowego. W jelicie może bytować nawet kilkaset glist jednocześnie. Samica produkuje ogromne ilości jaj, które są wydalane z kałem